Teofila Nowosielskiego

BAJKI I POWIASTKI ORYGINALNIE I NAŚLADOWANE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

DO MOICH BAJEK.

DO DOBRYCH DZIECI.

Księga Pierwsza.

NAGRODA IGNASIA.

ŻÓŁTA RÓŻA.

FRANUŚ I BAŃKI Z MYDŁA. (1)

PSZCZÓŁKA.

JAŚ ŁAKOMY.

MOPEK.

WIERZBA.

STEFUŚ.

ROSA I RÓŻA.

CHŁOPCZYK I MUCHA.

ECHO.

JAŚ I KOT.

NIEDŹWIADEK ROZPIESZCZONY.

OWCA I PIES.

LANUSZKA.

CHŁOPCZYK I GNIAZDECZKO.

SZKODNA WIEWIÓRECZKA.

KONIK I WRÓBELEK.

DWAJ PRZYJACIELE.

CHŁOPIEC Z PTASZKIEM.

ŻYDEK W KAJECIE.

KOKOSZKA I BAŻANT.

JÓZIA I NOŻYCZKI.

MELON I DYNIA.

FRANEK I PSZCZÓŁKA.

PIESZCZOTY.

ZŁOTE DRZEWKO.

OSIEŁ I JEDNO JABŁKO WIĘCEJ.

SKNERA.

PODRÓŻNY I SKOWRONEK.

MOTYL I PSZCZOŁA.

JELONEK.

JÓZIO NA STOLE.

SKOWRONEK.

ZŁODZIEJ I KOGUT.

PIES I WIEPRZ.

KOTEK I PIESEK.

TRZOS I BUTY.

KTO LEPSZY?

CZY DO SZCZĘŚCIA WIELE TRZEBA?

KOTY I MAŁPA.

SŁOWIK POCIESZAJĄCY.

CHŁOPCY I KUROPATWY.

PASTUSZECZEK.

KŁAMCA.

BOLEŚ I ZWIERCIADŁO.

GWIAZDKA I DZIECKO.

RÓŻA I ALOES.

Księga Druga.

SKARB UKRYTY.

WIOSŁO I CZÓŁNO.

MOTYL I GĄSIENNICA.

PAJĄK I MUCHA.

DOBRY UCZYNEK.

OGRODNIK I JABŁOŃ.

ZAJĄC I BĘBEN.

OSIEŁ I ŁABĘDŹ.

ZŁODZIEJE.

DRZEWKO.

WILK.

KULE.

OSIEŁ ZIELONY.

NIEDŹWIEDŹ I PSZCZOŁA.

WYGODA I BEZPIECZEŃSTWO.

LISY I OSIEŁ.

PŁUG I POJAZD.

PIES WIERNY

MODNIŚ.

PRZYJACIEL W NIEDOLI.

WARTOŚĆ ZŁOTA.

KRUK I LIS

ŚWIĘTOJAŃSKI ROBACZEK.

KRUK I SOWA,

 PUDEL I PAPUGA.

CZŁOWIEK I OWCA.

KOT.

ODKŁADANA PRACA.

LEW, OSIEŁ I ZAJĄC.

PAW I KURA.

WÓZ ŁADOWNY.

POGRZEB WILKA.

ZŁOTO I ŻELAZO.

WILK I PIES PASTERZA.

BAJKI I POWIASTKI ORYGINALNIE I NAŚLADOWANE

Teofila Nowosielskiego

Jaśnie Wielmożnemu
Ignacemu Turkuli
Ministrowi Sekretarzowi stanu
tajnemu radcy członkowi rady państwa,
samorządu dworu
jego Cesarsko Królewskiej mości,
Członkowi Warszawskiego Towarzystwa
dobroczynności
kawalerowi wielu orderów,
w hołdzie
wysokiego poważaenia
składa

DO MOICH BAJEK.

Moje bajki, w świat wybrane,
Za nim z wami się rozstanę,
Krzyżyk daję wam na drogę;
Bo cóż więcej dać wam mogę?
Co w umyśle, w sercu miałem.
To z pod serca wam oddałem —
W prostej, szczerej, tkliwej nucie,
Chciałem przelać me uczucie.
Przyjmcie tedy moj ostatek —
Miłość ludzi, miłość dziatek!
Jedno tylko wam przyłożę:
Moje bajki, szczęść wam Boże!
Jeszcze raz się żegnam z wami:
Szczęść wam Boże z memi łzami!

DO DOBRYCH DZIECI.

Ukochane, drogie dziatki!
Obok ojca, obok matki,
Bóg przyjaciół wam użycza.
Znacie bajki Jachowicza:
Śliczne bajki; bo w ich treści
Nauka się wielka mieści:
Śliczne bajki; bo, z prostotą,
Zapoznają serce z cnotą!
Bóg przyjaciół wam użycza.
O! szanujcie Jachowicza!
A jeśli wam zbędzie chwila,
Pomnijcie też Teofila —
I on bajki wam przynosi:
On jedynie o to prosi,
Byście, moi bracia mali!
Z uwagą je odczytali;
A jeśli co przylgnie może,
Powiem sobie: Dzięki, Boże!

Księga Pierwsza.

NAGRODA IGNASIA.

Raz, w nagrodę, dobry tata
Ignasiowi dał dukata.
Ucieszony chłopiec złotem
Przed wszystkiemi mówi o tem.
"Patrzciei!" rzecze; — "za naukę
Otrzymałem złotą sztukę.
Przypatrzcie się tylko z blizka,
Jak dukacik mój połyska."
Na to ktoś ze starszych osób,
Odpowiada mu w ten sposób:
"Ta nagroda, chłopcze luby,
Nie mało ci robi chluby.
Nagrody twojej pilności
Nie jeden ci pozazdrości.
Piękną rzeczą jest nauka,
Kto czczej chluby w niej nie szuka,
Piękną rzeczą blaszka złota,
Lecz piękniejsza od niej cnota.
Nauka rozum sposobi,
A szczęśliwym cnota robi.
Staraj się więc zawsze o to,
Żebyś łączył rozum z cnotą!"

Słowa prawdy skutkowały,
Usłuchał ich Ignaś mały
I dał pierwszy dowód cnoty,
Bo wniósł dukat na sieroty;
A za tę w kieszonce szkodę,
Trwalszą w sercu ma nagrodę.

ŻÓŁTA RÓŻA.

Róża tak jak śnieżek biała,
Przy czerwonej rozkwitała;
Jednak siostrze zazdrościła,
Ze rumianą tamta była.
"Patrzno, matko!" róża biała
Do natury się ozwała:
"Moja siostra ma sukienki,
Jak rumieniec lic jutrzenki,
A ja takie mam nieładne,
Takie białe i szkaradne.
Daj mi, matko, suknie nowe,
Takie jak tamte różowe.
Przy mej siostrze jakżem blada."
Tu jej matka odpowiada:
"Szanuj, dziecię, sukni swojej;
Biała suknia pięknie stroi.
Jest to znamie niewinności.
Ale strzeż się, strzeż zazdrości."
Nie pomogły matki drogiej
Napomnienia i przestrogi,
Bo niebaczna róża biała
Przeciw matce wciąż szemrała.
Widząc matka, że w uporze
Dziecka swego nie przemoże,
Obrażona tak zawoła:
Kiedy tracisz skromność z czoła,
Odrzucając dla zazdrości
Białą szatę niewinności,
Co tak pięknie cię zdobiła,
Kiedyś jeszcze skromną była;
Weźże tedy z ręki mojej
Szatę, która ci przystoi,
Żółtą szatę, znak zazdrości,
Zamiast szaty niewinności!"
I w tej chwili róża biała,
Przez swą zazdrość zżółkła cała.

FRANUŚ I BAŃKI Z MYDŁA. (1)

Franusiowi zabawa z konikiem już zbrzydła;
Dla odmiany więc zaczął puszczać bańki z mydła.
Dmucha chłopiec, lecz z ostrożna,
Bo wnet wszystko zepsuć można.
Wtem szczęśliwie bańka mała
Od słomki się oderwała.
Rad był Franuś niesłychanie,
Widząc jak ze słomki cienkiej,
Co raz większa bańka rosła,
Aż wreszcie z bańki maleńkiej
Ujrzał nagle wielką banię;
A w tej bani jasnej, czystej,
Tak jak kryształ przezroczystej,
Okolicy cząstka mała,
Jak w zwierciadle się przejrzała.
Śliczny też to widok nowy,
Ten obrazek kolorowy!
Lecz wkrótce z żalem chłopczyka
Piękna bańka nagle znika.
Podobnie się z nami dzieje:
Czcze nadzieje
Są to świetne malowidła,
Są to piękne bańki z mydła,
Tak jak Frańdzia bańka właśnie;
Ledwo błyśnie i już gaśnie.

(1) Jestto myśl Tetmajera, którą obrobiłem po swojemu.

PSZCZÓŁKA.

Jedna pszczółka młoda,
Jak tylko błysła pogoda,
Mimo przestróg dobrej matki,
Na wszystkie kwiatki
Bez różnicy siadała
I miód zbierała,
Mniemając, że każdy kwiatek
Dobrego miodu da jej dostatek.
Moja córko! bądź ostrożna!
Rzecze matka,
Snadno się omylić można.
Strzeż się, córko, żebyś z kwiatka
Jadu z miodem nie wyssała. "
Lecz cóż z tego! pszczółka mała,
Płocha i bez doświadczenia,
Nie słuchała napomnienia,
I ze wszystkich kwiatków w boru
Zbierała miód bez wyboru;
To tu, to tam miodu liźnie,
Nie myśląc nic o truciznie.
Aż nareszcie pszczółka mała
W jednym kwiatku jad wyssała,
I zaraz padła nieżywa
Gdyby mucha.
Tak to, dzieci, zwykle bywa,
Kiedy kto starszych nie słucha!

JAŚ ŁAKOMY.

Przychodził Jaś łakomy do kucharza Marka,
I zawsze mu zaglądał do każdego garka.
Nigdy Marek panicza nie mógł upilnować,
Zawsze musiał Jaś skubnać albo co skosztować.
Nie raz nawet z paluszka oblizał powidła.
Fe! łakomstwo, jakaż to przywara obrzydła!
Choć łajał Marek Jasia, Jaś nie słuchał Marka;
Ale codzień jak zwykle zaglądał do garka.
Raz kucharz dla czeladzi jagły w garku warzył,
Jaś ich musiał skosztować i język — oparzył
Nie raz taki przypadek na dobre wychodzi.
Od tego czasu już Jaś do kuchni nie chodzi.

MOPEK.

Kupiła od chłopka,
Jedna pani mopka.
Mopek miał u pani łaski,
Zjadał ciastka i kiełbaski,
Albo bułeczki do masła;
Słowem, pani mopka pasła,
Czasem nawet jejmość z rana,
Brała pieska na kolana.
Nie dziw więc, że w takich łaskach,
Utył mopek na kiełbaskach.
Alić w szczęsnym dla psa stanie,
Zmarła jejmość niespodzianie.
Wnet nastała wielka zmiana,
Dostał pies skąpego pana,
Upłynął dla psa wiek złoty,
Ukończyły się pieszczoty.
Nie ma wygód, nie ma łaski,
Ni ciasteczka, ni kiełbaski.
Pan dla większej oszczędności.
Psu ogryzać każe kości;
Nikt już teraz nie zapyta
O dawnego faworyta.
Dla tego to w rok, bez mała,
Biedny mopek opadł z ciała,
Wreście na łasce kucharek
Wysechł, prawie jak sucharek
Ale za to leż w połowie,
Polepszyło mu się zdrowie,
A odtąd jak jada w mierze,
Dobrze pańskich rzeczy strzeże.

WIERZBA.

Szkoda, mój tato, że z każdą wiosną
Gruszki na wierzbie także nie rosną.
Na co chłop wierzbą drogę wysadza,
Ona na drodze tylko zawadza?
Bardzo sio mylisz, mój synku drogi,
Odpowie ojciec: kmiotek ubogi
Wielką ma z wierzby w domu wygodę.
Z wierzby przydatne gałązki młode,
Niemi to kmiotek ogrody grodzi,
Kmiotek po witki do wierzby chodzi,
A potem z witek koszyki plecie,
Lub zgrabne klatki wyrabia w lecie;
Wreszcie na zimę jak braknie drzewo,
Chrustem z wierzb starych chatę ogrzewa.
Wszak i fujarki pomnisz zapewnie,
Które na wiosnę grają tak rzewnie
Pastuszki robią z wierzby zielonej,
Potem na sprzedaż niosą do miasta;
Tymczasem wierzba znowu odrasta,
I pożyteczna latem i wiosną,
Chociaż na wierzbie gruszki nie rosną.

Gdy kto dwie rzeczy ma do wyboru,
Niechaj nie sądzi nigdy z pozoru...

STEFUŚ.

Lubił Stefus zabaweczki,
I przekładał nad książeczki.
Dnia jednego po za szkołą,
Stefuś biegał sam wesoło.
Lecz znudziło się samemu.
Sam nie wiedział jednak czemu;
Nie wiedział że brak zajęcia,
To pierwsze złe dla chłopięcia.
W tem spostrzega na ostatku
Skrzętną pszczółkę na bławatku,
I tak rzecze: "Moja pszczółko !
Pójdź sam do mnie; porzuć ziółko.
Patrz! ja sam tu na murawie,
Pójdź! ja z tobą się zabawię!"
Ale pszczółka mu odrzecze:
Ja nie mogę, mały człecze,
Bo tak śpiesznie czas uchodzi,
A próżnować się nie godzi;
I dla lego ja po trosze,
Miód do ula z kwiatów znoszę ! "
Wkrótce Stefuś, jakby swego,
Spostrzegł pieska maleńkiego, "
I tak mówi: "Mój ty piesku!
Co ty robisz w tym owiesku ?
Przybądź do mnie tu łaskawie;
Pięknie z tobą się zabawię !"
Ale piesek odpowiada: ..
" Ja nie moge, trudna rada;
Bo Iak śpiesznie czas uchodzi,
A próżnować się nie godzi!
Ja po polu i po łące,
Gonię ptastwo i zające,
A od zmroku aż do rana,
Strzegę domu mego pana. "
Stefuś spostrzegł znów konika,
Więc do niego się przymyka,
I tak rzecze: Mój koniku,
Pobrykajmy na trawniku !
Ale konik odpowiada:
Ja nie moge, trudna rada;
Bo tak śpiesznie czas uchodzi,
A próżnować się nie godzi:
Pan Bóg stworzył nas do pracy,
Wzgardy godni są próżniacy.
I dla tego ja w pokorze
Co dzień na chleb ziemię orzę! "
Tu się Stefuś już nie smucił,
I do szkoły zaraz wrócił,
A przez drogę dumał skrycie:
Każdy żyje pracowicie,
"Miałżebym ja sam próżnować?
Nie! ja muszę leż pracować;
Nie będę się próżno włóczyć.
Lecz się będę pięknie uczyć! —

ROSA I RÓŻA.

Był raz w lecie upał wielki,
A deszczyku ni kropelki.
Rozwinięta piękna, duża,
Coraz bardziej więdła roża,
Biednej róży nikło życie.
"Żegnam, żegnam cię błękicie;
Zegnam ciebie, ziemio cała,
Ziemio, któraś mnie wydała,
I was piękne okolice!...
Już się wami nie zachwycę,
Już polecam niebu duszę;
Wkrótce, wkrótce umrzeć muszę!"
W tem nastąpił wieczór miły,
Gwiazdki niebo upiękniły.
Pora skwarna przeminęła,
Biedna róża wraz zasnęła,
Biedna roża zawiędniona.
We śnie: marzy, że już kona.
Spostrzegła to z niebios rosa,
Opuściła wnet niebiosa,
I nieznacznie kropla miła,
Na różę się opuściła.
Biedną różę we śnie krzepi.
Odetchnęła roża lepiej,
Wzniosła znowu w niebo głowę,
I uczuła życie nowe.
Wtedy wdzięczna róża miła
Tak do rosy przemówiła:
"Dziękuję ci kropeleczko,
Czysta nieba perełeczko!
Za staranie twe litośne;
Ty mi znowu wracasz wiosnę.
Za to znów, gdy słońce błyśnie,
By wysuszać cię, zawiśnie,
W listki moje cię otulę,
Otulę cię tkliwie, czule,
I przed słońcem cię ukryję;
Już cię promień nie wypije.
A ty w łonie mojem w cześnie,
Możesz sobie marzyć we śnie;
Listki moje cię ustrzegą:
Dobrej nocy, snu słodkiego!"

Wzrusza litość, co ból zmniejsza,
Ale wdzięczność jest piękniejsza!

CHŁOPCZYK I MUCHA.

Raz w godziny poobiednie,
We dnie,
Teodorek zasnął smacznie.
A wtem mucha
Koło ucha,
Brzęczeć zacznie.

Teodorek przebudzony
Z książeczką w ręku pod drzewem,
Zawoła z gniewem:
"Idźźe sobie stąd precz, mucho,
A nie brzęcz mi tu za ucho!
Idźże sobie w swoję drogę:
Ja przez ciebie spać nie mogę!"
Wtedy mucha rada,
Chłopczykowi odpowiada:
Co! spać teraz? fe, mój panie!
A przecież to dzionek Boży;
Niechajże no pan powstanie,
I książeczkę swą otworzy?
Bo w książeczce jest nauka,
Niechno jej pan tam poszuka.
A jak się pan tam rozczyta,
To ja pójdę precz, i kwita!

(do tytułu) Do wielu bajeczek, równie jak do tej, brałem pomysły z nowych niemieckich pisarzy, z których także pan. Jachowicz korzystał. Dla tego łatwo przytrafić się może podobieństwo pomiędzy bajkami pana Jachowicza a mojemi, skoro obydwa częstokrocz jednego czerpaliśmy źródła. Pomimo to, mniemam, iż każdy z nas pod względem wykonania, mieć będzie cos właściwego.

ECHO.

W górzystej gdzieś tam krainie
Biegał chłopiec po dolinie;
Przeskakiwał przez padołki,
Przewracał nawet koziołki;
Słowem, jak mógł dokazywał,
Lub w radosnem uniesieniu,
Wołał dzieci po imieniu,
Choć nikogo tam nie było.
Echo wszystko powtórzyło.
Chłopiec, lubo nic nie widzi,
Mniema, ze ktoś z niego szydzi;
Więc na wroga mniemanego
Nuź do słowa niepięknego;
Nawet marną się odgraża:
A echo to znów powtarza.
Miłość własna chłopca łechce,
Ze mu ktoś ustąpić nie chce,
A choć on do walki wzywa,
Tamten przed nim się ukrywa;
Do tego coraz wyraźniej
Przedrzeźnianiem wciąż go drażni.
Widząc chłopiec, ze w uporze
Wroga przemódz już nie może;
 Z łzami w oczach skończy kłótnię,
I do domu wraca smutnie.
A w tem w drodze wnet chłopczyka
Własny ojciec napotyka,
A dostrzegłszy kwaśną minę,
Pyta syna o przyczynę.
Tu chłopczyk co tylko wiedział,
Wszystko ojcu opowiedział,
Jak go wciąż któś prześladował,
A potem się przed nim schował,
Mimo to się nie odczepił.
"A któż kogo wpierw zaczepił?"
Rzecze ojciec z czuciem miłem. "
"Ja go, ojcze, zaczepiłem!"
Odpowiedział wnet chłopczyna.
"Kiedy tak, to twoja wina,
Iżeście się pokłócili; "
Przerwie ojciec mu po chwili.
Sam niegrzecznie przemawiałeś,
Niegrzeczność też usłyszałeś.
Przemów tylko co uprzejmie,
Nikt ci sławy nie odejmie! "
Tu chłopczyna z chęcią nową
Wyrzekł głośno grzecznie słowo.
Echo wnet je powtórzyło,
Aż przyjemnie słuchać było.
Odgłos echa z wolna ginął
I w powietrzu się rozpłynął.
Zadziwiony chłopczyk staje.
I wkrótce swój błąd poznaje.
Wtedy ojciec mu tłumaczy,
Co w istocie echo znaczy.
Rzecze potem: "Synu drogi!
Ustąp zawsze innym z drogi.
Wciąż bądź grzecznym dla każdego,
A nieznajdziesz nie grzecznego.
Własny przykład jak najdłużej
Za przestrogę ci posłuży"

JAŚ I KOT.

"Asio! Asio! ha niecnota!"
Fuknie w kuchni Jaś na koła.
"Nie dla ciebie tu te dzbanki:
Precz od mleka i śmietanki;
Bo o ciebie kij połamie,
Albo powiem zaraz mamie!"
Aż tu chłopcu kot odpowie:
"Skarżyć na mnie?" co ci w głowie!
 Wszak sam nie raz byłem świadkiem,
Jak ukradkiem,
Skoro wyszła gdzie kucharka,
I ty także wypijałeś,
Mleko z garka,
Lub kożuszki pozjadałeś.
Ja chociaż to zobaczyłem,
To na ciebie nie skarżyłem
To i ty też, mój kochanku,
Choć zdybałeś mnie przy dzbanku,
Nie skarż, proszę; bo w istocie,
Sam także masz błędy kocie.
Lecz mi dobre daj przykłady,
A ja pójdę w twoje ślady'"
Jaś kotowi nie dokuczył
I łakomstwa się oduczył.

Koniec wersji demonstracyjnej.

NIEDŹWIADEK ROZPIESZCZONY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OWCA I PIES.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LANUSZKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHŁOPCZYK I GNIAZDECZKO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SZKODNA WIEWIÓRECZKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KONIK I WRÓBELEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DWAJ PRZYJACIELE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHŁOPIEC Z PTASZKIEM.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŻYDEK W KAJECIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOKOSZKA I BAŻANT.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JÓZIA I NOŻYCZKI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MELON I DYNIA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FRANEK I PSZCZÓŁKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIESZCZOTY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZŁOTE DRZEWKO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OSIEŁ I JEDNO JABŁKO WIĘCEJ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SKNERA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PODRÓŻNY I SKOWRONEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MOTYL I PSZCZOŁA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JELONEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JÓZIO NA STOLE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SKOWRONEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZŁODZIEJ I KOGUT.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIES I WIEPRZ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOTEK I PIESEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TRZOS I BUTY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KTO LEPSZY?

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZY DO SZCZĘŚCIA WIELE TRZEBA?

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOTY I MAŁPA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SŁOWIK POCIESZAJĄCY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHŁOPCY I KUROPATWY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PASTUSZECZEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KŁAMCA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

BOLEŚ I ZWIERCIADŁO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GWIAZDKA I DZIECKO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

RÓŻA I ALOES.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Księga Druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SKARB UKRYTY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIOSŁO I CZÓŁNO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MOTYL I GĄSIENNICA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PAJĄK I MUCHA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DOBRY UCZYNEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OGRODNIK I JABŁOŃ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZAJĄC I BĘBEN.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OSIEŁ I ŁABĘDŹ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZŁODZIEJE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DRZEWKO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WILK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KULE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OSIEŁ ZIELONY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIEDŹWIEDŹ I PSZCZOŁA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WYGODA I BEZPIECZEŃSTWO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LISY I OSIEŁ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PŁUG I POJAZD.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIES WIERNY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MODNIŚ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZYJACIEL W NIEDOLI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WARTOŚĆ ZŁOTA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KRUK I LIS

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚWIĘTOJAŃSKI ROBACZEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KRUK I SOWA,

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

 PUDEL I PAPUGA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZŁOWIEK I OWCA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOT.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ODKŁADANA PRACA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LEW, OSIEŁ I ZAJĄC.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PAW I KURA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WÓZ ŁADOWNY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POGRZEB WILKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZŁOTO I ŻELAZO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WILK I PIES PASTERZA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej